بلاکچین یک دیتابیس توزیع شده است. دیتابیسی که به جای اینکه توی یک سرور نصب بشه، توی هزاران کامپیوتر تقسیم شده (توزیع شده). دیتابیسی که توی یه سرور نصب بشه ممکنه با خاموش شدن سرور از بین بره، ممکنه افراد سودجود ازش بهره برداری کنن، دولت ها میتونن دسترسی بهش رو محدود کنند و ممکنه توش اطلاعات یا داده ها خراب بشه و یه جاهایی اطلاعات از بین بره.
ولی توی بلاکچین این داده ها بین هزاران کامپیوتر تقسیم شده. پس کسی نمیتونه اون اطلاعات رو از بین ببره. بلاکچین میاد داده ها رو بین کامپیوترهای مختلف توی بلاک های مختلف ذخیره میکنه و وقتی داده جدیدی به این اضافه میشه یه بلاک اضافه میشه و مدام در حال بزرگ شدنه. هر بلاک طی یه عملیات ریاضی که توسط کامپیوترها یا ماینرها (معدنچی ها) ساخته میشه و توسط سه ماینر دیگه صحت سنجی میشه پس اگر در یکی از بلاک ها داده خراب بشه توسط اون سه نفر دیگه درست میشه. از توضیحات دیگه توی این پست میگذرم چون اینجا فقط تعریف میکنیم.
پس بلاکچین یک پایگاه داده توزیع شده روی رایانه های مختلف هست. جوری دیگه هم میشه تعریف کرد. بلاکچین مثل دفتر کل حسابدارهاست ledger. دفتر کل دفتری هست که تمامی تراکنش های مالی یه سازمان توش نوشته شده و چیزی توش از قلم نمی افته. بلاکچین هم همینه. هر تراکنشی انجام بشه توی بلاک ها ذخیره میشه.
از اونجایی که نمیشه یه بلاک قلابی ساخت پس صحت اطلاعات توی بلاکچین تضمین شده است. دیگه نیاز نیست یه سازمان ثالث بیاد حسابرسی کنه که صحت این دفترکل رو تایید کنه.
روی این بستر بلاکچین امکاناتی ساخته شده. مثل رمزارزها (مثلا بیتکوین یا اتریوم)، اپلیکیشن های توزیع شده مالی DeFi یا Decenteralized Finance، توکن های غیرقابل جعل NFT یا non-Fungible token و smart contract ها که به فارسی میشه قراردادهای هوشمند.
این قابلیتها از این بستر و قابلیت ها اون استفاده میکنن. مثلا گفتیم که داده های داخل بلاکچین قابل جعل نیست پس برای ساخت قراردادهای هوشمندی که نشه جعلش کرد عالیه. یا مثلا بخاطر اینکه تراکنشها از ببین نمیره و قابل اتکاست برای سیستم های مالی عالیه و …